Van altijd druk naar eindelijk tijd

Het is een sombere dag. De lucht is grijs en laag, en er hangt een lichte mist over de velden langs de dijk. Helen steekt wat kaarsjes aan in de keuken, om de somberheid te verdrijven. Daarna opent ze de kachel en legt er wat hout in. Zodra het hout vlamt vat en begint te  knisperen vult de keuken zich met de geur van vuur.

De afgelopen dagen waren verrassend zonnig. Dagen waarop ze al even kon voelen dat het voorjaar er weer aan zit te komen. Maar vandaag is anders, deze dag vraagt om meer rust.

Ze zet een kop thee en pakt een kom uit de kast. Kwark, zelfgemaakte granola en een hand blauwe bessen. Het is eenvoudig, maar het voelt precies goed. Als ze aan tafel gaat zitten, kijkt ze nog even naar buiten. In haar ooghoek ziet ze hoe de kat zich opkrult in zijn mandje bij de kachel. Dat is pas een leven, hoor je mensen vaak zeggen. Toch kent ze bijna niemand die zichzelf toestaat om ook eens een dag niets te doen.

Wat dat betreft zijn huisdieren een goede spiegel, denkt ze. Terwijl ze haar handen warmt aan de mok, dwalen haar gedachten af naar hoe vaak mensen zeggen dat ze “nu even geen tijd” hebben. Voor rust, een kop thee of voor zichzelf. Eigenlijk best vreemd, want zonder die momenten waarin je stilstaat, ben je uiteindelijk lang niet zo productief als je denkt.

Het is nog maar een paar jaar geleden dat ze zelf net zo leefde. Altijd druk, altijd gehaast. Op naar de volgende deadline, de volgende vergadering, het volgende etentje. Bijna vijftig was ze, toen het niet meer ging. Ze leefde van weekend naar weekend. Van de ene vakantie naar de volgende, maar opgeladen kwam ze allang niet meer terug.

Ze stond in de lift, klaar voor een nieuwe werkdag, toen een collega haar vroeg hoe het eigenlijk écht met haar ging.

“Je ziet er zo gejaagd uit de laatste maanden, Helen. Gaat het wel goed?” Ze schudde haar hoofd. “Het gaat goed hoor. Ik voel me een beetje grieperig, denk ik.”

De woorden van haar collega bleven de hele dag door haar hoofd spoken. Ze had haar ouders al maanden niet opgezocht , daar had ze geen tijd voor. Etentjes waren zakelijk geworden. Met haar man Tjeerd ging ze al tijden niet meer uit eten. Na het werk was ze vooral moe. En zelfs in een viersterrenresort, liggend aan de rand van een zwembad, sliep ze vooral.

Eenmaal in de auto kwamen de tranen. Ze weet niet eens meer hoe ze thuis is gekomen. Maar toen ze de keuken inliep, waar Tjeerd al stond te koken, brak ze. “Ik kan dit niet meer,” stamelde ze.

De rest van de avond lag ze op de bank, als een klein hoopje mens. Ze vertelde hoe moe ze was. Hoe ze soms jaloers was op de kat, zo rustig in zijn mandje. Hoe ze boosheid voelde naar mensen die wél tijd hadden voor leuke dingen. En hoe schuldig ze zich voelde tegenover haar ouders.

De volgende dag meldde ze zich ziek. Na een jaar vol gesprekken met haar werkgever en de bedrijfsarts besloot ze haar ontslag in te dienen.

Tot haar eigen verbazing genoot ze van het werken in de tuin. Van een rustig kopje thee. Van wandelen over de dijk. Ze gingen naar de bergen op vakantie, en daar voelde ze langzaam weer ruimte ontstaan.

Een jaar later begon het opnieuw te kriebelen. Ze wilde iets doen, maar wel op haar eigen tempo. Ze opende een hoekje van haar tuin als kleine theetuin. Fietsers konden er even afstappen, op adem komen. Ze bakte appeltaart, cheesecake en later ook heerlijke koeken. Het werd een plek waar mensen bleven hangen. Sophie kwam er graag met vriendinnen. En ook Nora wist inmiddels haar weg naar de tuin te vinden.

Toen de theetuin in de herfst sloot, maakte Helen kleine brievenbuscadeaus voor vriendinnen en familie die verder weg woonden. Al snel kwamen er vragen van anderen. Of ze ook iets moois kon samenstellen om cadeau te geven. De schuur in de tuin werd ingericht als atelier en kleine keuken, en inmiddels runt ze er een bescheiden webwinkel naast.

Ze gelooft niet meer in haastige cadeaus. Wel in aandacht. In iets dat je langzaam uitpakt, lees en even laat liggen. En dan pas inschenkt.

Gisteren kwam er weer een nieuwe levering binnen. Theezakjes in bijzondere vormen, met verrassende smaken. Kaarten die precies passen bij het moment. Ze kan niet wachten om er nieuwe brievenbuscadeaus van te maken.

Na het ontbijt loopt ze eerst even naar haar atelier. De dijk ligt er stil bij, het zicht vervaagd door de mist. Ze haalt alles wat ze nodig heeft naar binnen. In de keuken is het gezelliger om te werken met de brandende kachel.

Terug aan tafel schenkt ze zichzelf nog een kop thee in. De kachel tikt zacht. De kaarsen branden rustig door. Op het aanrecht ligt een stapeltje enveloppen klaar. Theemomenten die straks op weg gaan naar andere keukentafels. Andere ramen. Andere grijze dagen.

Misschien zijn het maar kleine pakketjes. Maar Helen weet: soms is dat precies genoeg.

Wie zo’n rustig theemoment van Helen cadeau wil doen ( aan zichzelf of aan iemand anders) vindt het in de webwinkel onder de brievenbuscadeaus.