Een oudejaarsdag in Wilgenveld

Sophie haalt de pakken oliebollenmix en de rozijnen uit de kast. Het is oudejaarsdag en volgens vaste traditie worden er oliebollen gebakken. Ze zet alles op het aanrecht en blijft even staan.

“Het is een cliché,” zegt ze, terwijl ze de rozijnen afweegt, “maar wat is dit jaar snel gegaan. Het lijkt wel of het elk jaar sneller gaat.”

Daan kijkt op en glimlacht. “Ik ben het helaas helemaal met je eens. Voor mijn gevoel lagen we vorige week nog op het strand in Italië.”

Hij pakt de grote pan en zet het kookplaatje buiten op de tuintafel. De kou prikt in zijn handen als hij terugloopt voor de flessen olie, die hij daarna leeg giet in de pan. Ze beginnen altijd vroeg met bakken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor meneer Postuma, die sinds twee jaar alleen woont. Sinds het overlijden van zijn vrouw heeft hij er geen zin meer in. Dus doen Daan en Sophie het.

In de middag komen de overburen, Marius en Eefje, altijd even langs voor een borrel. Ze nemen na de borrel altijd wat oliebollen mee voor thuis. “Ik heb Marius gevraagd of hij meneer Postuma ophaalt,” zegt Daan. “Hij vindt een borrel vast ook gezellig.”

Sophie glimlacht. Dit is precies de reden waarom ze Daan zo leuk vindt. Altijd bezig met hoe hij een ander kan helpen, zonder er een punt van te maken.

Terwijl de Top 2000 zacht op de achtergrond aanstaat, kijkt ze of de eerste lichting beslag al begint te rijzen. Ze houdt van de dagen tussen kerst en oud en nieuw. Ze glijden moeiteloos voorbij, alsof de tijd even in een bubbel is terechtgekomen.

“Gezellig,” zegt ze. “Ik denk dat de broertjes Vos ook wel even langslopen voor een oliebol.”

De jongens van zes en acht wonen in het hoekhuis en brengen een levendige gezelligheid in de straat. Ze spelen vaak buiten en begroeten iedereen die ze tegenkomen met hetzelfde enthousiasme.

“Kom maar door met het beslag,” zegt Daan, terwijl hij in zijn handen wrijft. Zijn adem vormt kleine wolkjes in de koude lucht. Het is een frisse dag; voor later op de avond is regen voorspeld, maar voorlopig is het droog. Oliebollen kun je het beste buiten bakken.

“Heb je ook een paar servetten en schoteltjes?” vraagt hij. “De eerste bollen zijn het lekkerst.”

Sophie reikt hem de kom met beslag aan. Wanneer Daan met twee lepels de eerste portie in het hete vet laat glijden, zien ze het allebei meteen: het was nog net te vroeg.

“Elk jaar hetzelfde,” mompelt Daan.

Daan zet de pan iets opzij en leunt tegen de tuintafel. “Dan straks maar opnieuw,” zegt hij schouderophalend. Sophie grinnikt en loopt naar binnen om koffie te zetten. Vanuit de keuken kijkt ze door het raam naar buiten. Het heeft iets vertrouwds om Daan zo bij de pan te zien staan.

De avond vindt ze vaak wat lang duren. Maar overdag, tijdens het bakken van de oliebollen, met visite die binnenloopt, is dit voor haar de perfecte manier om het jaar te eindigen.

Binnen klinkt een stem uit de radio die ze herkent. De Top 2000 heeft iets vertrouwds, bijna elk nummer brengt een herinnering met zich mee, soms weet ze niet eens precies waar het vandaan komt. Sophie zet twee mokken klaar en schenkt de koffie in. Ze ademt diep in. Dit zijn de momenten die blijven hangen, denkt ze, juist omdat ze zo klein zijn.

Als ze weer naar buiten loopt, staat Daan al klaar met de deksel in zijn hand. “Zullen we het nog eens proberen?” vraagt hij.

Het beslag is mooi luchtig. De eerste oliebol zakt langzaam in het vet en blijft dit keer netjes drijven. Ze kijken even zwijgend toe. Dan knikt Daan tevreden. “Zo. Nu komt het goed.”

Niet veel later gaat het tuinhek open. De broertjes Vos komen aangerend, jassen half dicht, wangen rood van de kou.

“Bakken jullie al?” roept de oudste. Sophie pakt een schaal en legt er voorzichtig een paar warme oliebollen op. “Nog even blazen,” zegt ze. In de verte klinkt het eerste geknal. Oud en nieuw is begonnen.