Waar het zaadje werd geplant

De rust die ik zocht, verscheen soms op plekken waar je het niet verwacht. Zoals die ene herfst in Zweden, tussen berken, mos en het soort stilte dat je eerder voelt dan hoort.

“Ach, kijk daar in de verte,” fluisterde Thomas. “Zie je die hertjes?”Twee reeën keken ons even aan, snuffelden in onze richting en verdwenen toen weer in het struikgewas. Alles voelde zacht, vanzelfsprekend.

Mijn droom was al jaren om in de herfst naar Zweden te gaan. Niet voor iets groots, maar voor de herfstkleuren, de meren en de ruimte. Toen Thomas ziek werd, beseften we dat later een wankele belofte is. Dus huurden we een klein huisje in het bos.

Het was eenvoud op zijn mooist: een houten huisje met uitzicht op een weiland en daarachter een bos dat in zich in alle herfstkleuren op zijn mooist liet zien. De dag dat we aankwamen, vielen de bladeren in golven door de lucht. We zaten ’s avonds bij de haard, keken naar de sterrenhemel die zo laag leek te hangen dat je hem kon aanraken, en droomden hardop.

Niet over emigreren, daar hadden we te veel wortels voor in Nederland, bij onze kinderen, bij het leven dat we kenden. Maar wel over de vrijheid die we daar voelden. Zou zo’n leven ook in Nederland bestaan? vroeg ik me af. Rust, ruimte, eenvoud. Een plek waar stilte precies was wat je zocht.

Toen we thuiskwamen, begonnen we te zoeken. Eerst voorzichtig. Huizen kijken die nét niet pasten. Plaatsen die te druk, te ver of niet ons waren. En heel eerlijk: toen er opeens huizen opdoken die wél pasten, werd ik nerveus. Dromen zijn veilig zolang ze niet uit hoeven te komen.

Wat als we het mis hadden? Wat als ik toch meer stadsmeisje was dan ik wilde toegeven? Tot ik op een zaterdagochtend door onze nieuwbouwwijk liep en er ineens een gedachte door me heen ging: Er is maar één iemand die je dromen waar kan maken, en dat ben jij.

Drie maanden later stonden we op het erf van een woonboerderijtje aan de rand van een dorp dat ik nog niet kende: Wilgenveld. En alles in mij zei: dit is het.

Een huis tussen appel- en perenbomen. Een grote tuin die in iedere hoek iets nieuws beloofde. Een apart huisje waar onze dochter meteen enthousiast van werd. Kippen bij de buren, meer vogeltjes dan ik ooit in één dag had gezien, frambozen- en bramenstruiken die zich omhelsden. En die hal met vide… Ik zag hem meteen voor me met kerstdagen versierd met dennegroen, lichtjes en warmte.

Het huis was gedateerd, dat wisten we. Maar achter al die oude tegels, bakstenen wanden en jaren tachtig-keuzes zagen we potentieel. Vrijheid. Ruimte. Leven dat niet snelt, maar stroomt.

En belangrijker: ik voelde in Wilgenveld hetzelfde als in Zweden. Niet dezelfde geur of kleuren, maar dezelfde adem. Dezelfde rust die ergens onder je huid kruipt en je vertelt dat het goed is.

We zijn inmiddels een jaar verder. Soms knijpen Thomas en ik elkaar nog even, gewoon om zeker te weten dat dit echt ons leven is. Natuurlijk zijn er dagen met bouwstof, zorgen en moeheid. Maar ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld als hier, in ons huisje op het platteland, tussen de appelbomen en de stilte die nooit écht stil is.

Soms hoef je niet ver te reizen om te vinden wat je zoekt.Soms is het er al, je hoeft het alleen nog te herkennen.