Het begin van ons verhaal in Wilgenveld

We komen aan op een warme, plakkerige augustusdag, zo’n dag waarop alles wat trager  lijkt te gaan. De vrachtwagen zit stampvol dozen, meubels en alles wat we vanuit het huis in de stad meenemen naar Wilgenveld. Zodra de motor stopt, valt er een stilte over ons heen die bijna als een deken voelt. Geen sirenes meer en geen volle straten. Alleen de wind die zacht door de populieren strijkt, en heel in de verte het lage roepen van een uil, alsof hij ons welkom heet.

de-eerste-ochtend-onder-de-appelboomWilgenveld voelt meteen anders. Rustiger, weidser. Alsof we hier weer rustig kunnen ademen. Het was deze rust waar we voor vielen toen we voor het eerst bij ons nieuwe huis kwamen kijken. De kippen die we in de tuin van de buren hoorden scharrelen en de lucht die we inademen voelt veel schoner.

Binnen ruikt het huis naar verse verf en sop, met ergens diep daaronder de herinnering aan iemand die hier vóór ons leefde. De vloer kraakt onder mijn voeten, een klein, vriendelijk geluid. Het zijn geluiden die bij dit huis horen, geluiden waar we nog aan moeten wennen.

Die eerste avond slapen we op matrassen op de grond. Holly schiet door de tuin alsof ze elk grassprietje persoonlijk wil begroeten. Boven hoor ik de jongste schuifelen, zoekend naar wat straks haar kamer wordt. Terwijl ik de dekens zoek in de verhuisdozen loopt Thomas van de keuken naar de tuin. Hij staat stil en kijkt naar buiten waar de zon plaatsmaakt voor de sterren en de maan. Dit is de plek waar we jaren van hebben gedroomd, de plek waar we na zijn ziekte eerder naar zijn gaan zoeken.

Toen de arts vertelde dat hij kanker had dachten we dat het leven voorbij was. Dat dit het was, maar gelukkig herstelde hij na een zwaar jaar van chemo en bestralingen. Het betekende een ommezwaai in ons leven. Het wachten op later was in één klap voorbij, de dromen die we hebben stellen we als het even kan niet meer uit. Zo kwam dit prachtige huis op ons pad.

Ik ga achter hem staan en sla mijn armen op hem heen. “Hoe voelt dat nu, om eigenaar te zijn van een kleine woonboerderij in de Betuwe?” “Hij draait zich om en kijkt me ernstig aan. “Hier had ik niet van durven dromen, dit maakt me zo gelukkig.”

De volgende ochtend zit ik met een kop thee aan de wankele houten tafel. De zon hangt net boven de weilanden en zet alles in een goudkleurige gloed. In de verte bromt een tractor, een geluid dat me vroeger irriteerde, maar hier thuishoort.

Dan hoor ik voetstappen op het grindpad.

Door het keukenraam zie ik haar verschijnen: een vrouw met stevige laarzen, grijs haar in een warrige knot, en een mand vol appels alsof ze uit een ander tijdperk komt aangewandeld. Ze beweegt alsof ze hier al heel lang de weg kent.

Ze zwaait. Ik zwaai terug, een beetje verbaasd, en voor ik goed en wel kan opstaan, stapt ze via de achterdeur naar binnen. Alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.

“Jullie zijn de nieuwe bewoners,” zegt ze, met de zekerheid van iemand die nooit gokt maar altijd weet.

Ik stel me voor. “Marja,” zegt ze. “Van de boekhandel in het dorp. Als je iets wilt weten, vraag het gerust. Meestal kan ik je wel een antwoord geven.”

Ze zet haar mand op tafel en legt twee appels naast mijn theekopje. “Uit onze tuin. Voor een goede start. En om de smaak van Wilgenveld een beetje te leren kennen.”

Ik heb duizend vragen, hoe ze weet dat we net zijn aangekomen, waar haar boekhandel precies staat, of iedereen hier zomaar bij elkaar binnenloopt? Maar haar warmte maakt woorden overbodig.

“Dank je wel,” zeg ik alleen. Ze laat haar blik langzaam door de kamer glijden: de dozen, de rommel, de slapende Holly bij de deur.

“Geef het huis de tijd,” zegt ze. “Wilgenveld houdt niet van haast.”

En voor ik het doorheb, is ze weer verdwenen. De mand halfvol, haar voetstappen zacht op het grind, een laatste zwaai over haar schouder.

Ik blijf achter met twee glanzende appels en een kop thee die intussen koud is geworden.

We staan nog maar aan het begin.