Alles wat groeit

Nora kijkt uit het raam, er is afgelopen week hard in de tuin gewerkt en de achterkant van de tuin ligt helemaal open. Het komt goed, maar er is nog zoveel te doen. Heel soms voelt ze een lichte twijfel over al het werk dat er nog ligt, maar tegelijk weet ze dat het nodig is om straks weer een mooie tuin te hebben.

Elke ochtend worden ze wakker met het geluid van de vogels, de haan van de buren en soms prachtige zonsopkomsten. Nora zit de laatste tijd al vaak op het terras met een kopje thee. Al was het maar om te luisteren naar het geluid van de vogels.

Als kind woonde ze in een woonwijk midden in de stad. Met haar ouders fietste ze vaak in omgeving Breukelen en Loosdrecht. Ze fietsten langs de Vecht en door de weilanden en ze vond niets zo lekker ruiken als de geur van buiten. De geur van boerderij, van mest en van groen. Het ruisen van de wind, bloemen die bloeiden of juist de kastanjes in de herfst. Daar voelde ze, hier hoor ik thuis!

In de binnenstad van Utrecht dacht ze dat wonen op het platteland voor haar niet was weggelegd, maar veertig jaar later woont ze dan eindelijk daar waar het thuis voelt. Op het platteland tussen de vogels, de boerderijen en de rust. Wat haar lijf als kind al aangaf, bleek volledig te kloppen.

En straks, als hun kleinkind is geboren is het heerlijk om zoveel ruimte te hebben. Plots wordt ze opgeschrikt uit haar mijmeringen omdat Femke bij haar staat. “Mam, het gaat niet goed met één van de kippen.” Ze loopt mee naar het hok, waar de kip opgekruld in het zand ligt met de ogen dicht.

“Dit is niet best”, zegt Nora. “Maar echt geen idee, wat we nu moeten doen.” Femke loopt terug naar huis om een doos en handdoeken te halen en legt de kip in een bedje van zaagsel toegedekt met een handdoekje. “Zo zielig dit”, zegt ze zacht. Thomas kijkt er wat nuchterder naar. “Dit hoort er ook bij. Misschien maar uit haar lijden verlossen?”

Nora en Femke kijken elkaar aan. Zo lastig, want wanneer besluit je als mens dat het klaar is voor een dier? Uiteindelijk loopt Femke met de kip naar de buren.  Arie pakt de kip uit de doos, onderzoekt haar nauwgezet op bloedluis en legt haar dan weer terug. “Als ik jullie was zou ik haar in de doos laten en in de garage zetten. Geef haar wat water en voer. Misschien knapt ze nog op.”

De rest van de dag lopen Nora en Femke steeds op en neer naar de garage, terwijl Thomas een muur weghakt uit het huisje van Femke. Femke loopt met kruiwagens vol puin heen en weer naar de aanhanger en weer naar de garage om bij de kip te kijken. Terwijl Nora een lekker soepje maakt voor die avond. Nog een ritueel dat ze weer in ere heeft hersteld. In het weekend eten ze één van de twee dagen een heerlijke verse soep.

Terwijl ze de groente voor de soep snijdt denkt ze weer aan haar oudste dochter Linn. Aan het kleine wonder in haar buik. Een paar weken geleden  kwam ze samen met Bjorn langs . Allebei met een geheimzinnige glimlach op hun gezicht. Bij de koffie en thee legden ze twee cadeautjes op tafel. Eén voor haar en één voor Thomas. “Pak maar tegelijk uit”, spoorde Linn aan. Er kwamen prachtige prentenboeken met de tekst “Je bent de liefste oma” en “Je bent de liefste opa” tevoorschijn. Nora was al in tranen voor het boekje helemaal uitgepakt was. “Echt”, stamelde ze. “Is het echt waar?” Ook Linn had tranen in haar ogen. “We zijn er zo blij mee”, fluisterde ze.

De plannen om het zwembad eruit te halen en de vijvers dicht te gooien lagen er al. Maar worden nu wat sneller uitgevoerd. De kleine komt straks een dag per week bij Thomas en Nora, ze kijken er nu al naar uit. Ze ziet al kleine kinderlaarsjes bij de schuur staan.

Na het eten steekt Femke de haard aan. De avonden zijn kil en het haardvuur voelt warm en behaaglijk. Ze haalt de doos met de kip erin uit de haard en legt deze voor de haard. “Ik vind het zo zielig, zo helemaal alleen in de garage”, zegt ze verontschuldigend als ze met de doos naar binnen loopt.

Thomas reageert niet, hij is verdiept in het uitzoeken van moestuinbakken die straks op de plek van het zwembad komen te staan. Nog best een klus voor onervaren moestuiniers. Hoeveel bakken heb je nodig? Wat zet je er allemaal in? Op een vel papier tekenen ze het stuk tuin uit waar de moestuin komt en hoe ze de bakken neer kunnen zetten. Aan het einde van de avond hebben ze tien bakken besteld.

Femke zit bij de kip die inmiddels haar oogjes open heeft en wat eet en drinkt. “Misschien komt het wel helemaal goed met haar”, zegt ze enthousiast terwijl ze de kip zachtjes in haar nekje kriebelt. “Het kan ook een opleving zijn he”, waarschuwt Thomas.

Later in de avond als ze naar bed gaan wordt de kip in de doos met een extra handdoekje in de garage gelegd. Maar de volgende ochtend ligt ze versuft en reageert ze nauwelijks meer. “Ik begrijp echt dat dit niet leuk is Fem, maar het is echt beter om haar uit haar lijden te verlossen.”

Ze lopen samen naar de buren. Als Nora even later weer in de keuken staat, zet ze zwijgend een pot thee. Buiten ruikt het naar natte aarde. Als kind hield ze van die geur. Van het buiten zijn, van alles wat groeit en weer verdwijnt.

Ze wist toen al wat ze nog niet kon uitleggen: hier hoor ik thuis.