De stilte tussen winter en voorjaar

Wat een heerlijk begin van het jaar, denkt Nora als ze met Holly buiten loopt. Het is koud, maar de zon staat laag en helder aan de hemel. De lucht is blauwgrijs, bijna doorschijnend. Langs het paadje ziet ze voorzichtig de eerste voorjaarsbollen hun kopjes boven de grond uitsteken. In de nu kale boomgaard hoort ze vogeltjes fluiten.

Thuis steekt ze de haard al vroeg op de dag aan. Dit huis is een stuk kouder dan het over geïsoleerde nieuwbouwhuis waar ze eerst woonden, maar dat vindt ze eigenlijk wel prettig. Ze slaapt hier veel beter, en dat is haar veel waard. Het lijkt alsof er meer zuurstof is, zowel in de zomer als nu in de winter.

“Leuk hoor, die kou,” moppert Thomas als hij met een zwaar krat hout naar binnen loopt, “maar het is echt niet te doen om nu veel bij Femke te werken.”

Hij is altijd al meer van de zomer geweest dan van de winter. Van lange avonden buiten, open ramen en samen buiten eten.

Nu klust hij in het huisje van hun dochter Femke, dat tegenover hun eigen huis staat. Een oude schuur met twee verdiepingen tovert hij om naar een echt thuis voor Femke. Maar dat klussen in de donkere kou, daar houdt Thomas niet van.

“Ik haal zo wat keukenkastjes uit de keuken van Femke naar binnen,” zegt hij terwijl hij zijn handschoenen uittrekt. “Dan zetten we ze hier wel in elkaar. Dat werkt een stuk fijner.”

De deur valt achter hem dicht en Nora kijkt hem na terwijl hij richting het huisje van Femke loopt. Even later ziet ze Femke achter hem aan lopen, vastbesloten om te helpen. Ze kan nauwelijks wachten tot haar huisje eindelijk klaar is.

Niet veel later zitten ze samen over de keukenkastjes gebogen. De handleiding ligt uitgespreid op de vloer, maar lijkt vooral aanleiding te zijn voor gemoedelijk gekibbel.

“Volgens mij moet dit plankje eerst.”

“Nee, kijk nou, dat is stap zeven.”

“Maar dat kan toch helemaal niet?”

Nora luistert vanuit de keuken terwijl ze de aardappels schilt. Het is heerlijk weer voor boerenkool met worst. Het geluid van stemmen, hout dat tegen hout tikt en rustige muziek op de achtergrond maakt haar blij. Er wordt hard gewerkt in het huisje, in de hoop dat Femke er in het voorjaar kan wonen. Maar stiekem gaat er meer werk in zitten dan ze vooraf hadden ingeschat. Het geduld van Femke wordt op de proef gesteld.

Later die middag, als de schemering al voorzichtig inzet, zit Nora met haar handen om een warme mok gevouwen. De rust die ze zo hard zocht, lijkt ze op deze plek ook te vinden. De wandelingen langs de rivier, door het dorp of door de boomgaarden. Het knapperen van het haardvuur, de tijd nemen om te koken, het voelt zo goed.

Als Thomas en Femke uiteindelijk stoppen, hangen de eerste kastjes aan de muur. Niet perfect, nog zonder deuren, maar stevig genoeg om de eerste contouren te laten zien. Femke veegt met haar mouw wat zaagsel van haar broek en kijkt tevreden rond.

“Het wordt wel wat hè,” zegt ze zacht, meer tegen zichzelf dan tegen hen.

Nora ziet hoe Femke’s ogen de ruimte al inrichten. Ze ziet het ochtendlicht al op het aanrecht vallen, hoort in gedachten de waterkoker pruttelen. Het huisje is nu nog kaal en koud, maar in gedachten woont ze er al. Dat herkent Nora maar al te goed. Zo keek ze zelf ook naar de keuken in hun huis.

Ze denkt aan de eerste maanden dat ze hier woonden. Aan de plannen die ze hadden, en aan hoe ze dachten dat de verbouwing veel sneller zou gaan. Ze denkt aan al het werk dat nog op hen ligt te wachten, binnen maar ook buiten. Het valt soms zwaarder dan ze had verwacht. Maar tegelijk voelt ze hoe ze hier steeds meer hun plek vinden.

Als Femke weer verdergaat met haar studie en Thomas nog even blijft rommelen, trekt Nora haar jas aan en loopt opnieuw naar buiten met Holly. De lucht is inmiddels rozig, de zon bijna weg. Samen lopen ze naar de dijk, waar ze de zon prachtig onder zien gaan.

In de avond pakt ze haar moodboard weer op. Ze kijkt naar de plaatjes die ze nog in het oude huis hebben gemaakt. Toen ze nog droomden van het leven in dit kleine dorp. En ze kijkt naar hoe de keuken precies is geworden zoals ze hadden gehoopt. Hoe de haard het leven zoveel aangenamer en gezelliger maakt.

Als ze de beelden ziet van de hal en van hoe ze die willen maken, neemt ze een besluit. Dat plafond kan ze prima zelf vast schilderen. En als het huisje van Femke klaar is, kunnen ze weer verder met de hal, met de tuin en met alle plannen die er nog liggen. En hoe heerlijk is het om een hoofd vol plannen te hebben. Vol beloftes van al het moois dat nog in het verschiet ligt.