The only way out is through

De wind snijdt door Nora’s jas als ze op de fiets zit naar het dorp. Nora rilt in haar jas en bedenkt zich dat het al jaren geleden lijkt dat het zo lang achter elkaar zo koud was. Of voelt alles hier kouder in de open velden? Hoe dan ook, ze verlangt zo langzaam maar zeker naar iets hogere temperaturen en een beetje zon.

Als ze in het dorp aankomt parkeert ze haar fiets aan de rand van het dorpsplein. Elke week is er een kleine markt op het plein met groente, kaas, brood en bloemen. Iedereen kent iedereen, en er wordt regelmatig een praatje gemaakt. In eerste instantie vond ze het jammer dat ze niet zo gemakkelijk meer naar haar grote supermarkt kon. Inmiddels kan ze de weekmarkt erg waarderen.

“Doe mij maar twee bossen tulpen”,  zegt ze tegen het meisje van de bloemenkraam. “En twee bakjes met hyacinten om het thuis een beetje op te fleuren.” Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik heb het zo koud de laatste weken.” Het meisje glimlacht. “Het ligt niet aan u hoor, ik hoor iedereen klagen over de kou. Het mooie is dat iedereen altijd met een glimlach terugkijkt op de winters van toen. Toen het nog echt koud was. De winters die ik niet heb meegemaakt zeg maar. Nu hebben we weer een beetje winter, maar het is toch echt de generatie van toen die het meeste klaagt.” Ze zegt het met een knipoog.

Nora schiet in de lach. “Je hebt helemaal gelijk. Neemt niet weg dat ik het echt heel koud heb.” Ze krijgt haar wisselgeld terug en loopt richting de Appelbloesem, de boekhandel van Marja.

“Kijk eens wie we daar hebben. Je hebt rode wangen van het fietsen”, zegt Marja als ze Nora binnen ziet komen. Kom je weer even snuffelen tussen de boeken of heb je al iets op het oog?”

“Eerlijk gezegd, ik zoek iets maar ik weet helemaal niet of er een boek van is.” “Je maakt me nieuwsgierig. Ik wilde net even gaan zitten, kom er even bij anders.” Ze lopen naar de twee grote fauteuils in de winkel en Marja maakt het trommeltje open dat op het tafeltje staat. “Ouderwetse Jan Hagel, zin in?”

Nora pakt het koekje aan en knoopt haar jas los. De tulpen legt ze op haar tas naast haar stoel. “Ik heb soms het gevoel dat ik een beetje vast loopt. Alles is precies zoals ik het altijd heb gewild, maar desondanks voel ik me zo onrustig. Iedereen om me heen is druk, werkt hard en heeft bijna nergens tijd voor. Dat is alles waar we bij weg wilden nadat Thomas zo ziek is geweest.

Nu is er de rust die we zochten, hebben we het huis dat we wilden en wonen we in een rustige omgeving. Maar gek genoeg voel ik me schuldig dat ik geen inkomen heb. De slogan “Een slimme meid is op de toekomst voorbereid” laat me maar niet los, terwijl Thomas me nooit het idee geeft dat hij het vervelend vindt dat ik nu thuis ben.”

Marja kijkt Nora aan over haar bril. Met haar grijze krullen en haar grote wollen trui ziet ze er ook uit als iemand waar je graag je hart bij uitstort. “De grote vraag is waarom je je zo druk maakt. Ben je bang dat mensen je lui vinden? Vind je jezelf lui? En als je zou werken, wat zou je dan willen doen?”

“Tja, dat is het ding. Als ik vacatures kijk word ik niet gelukkig en er is hier thuis altijd genoeg te doen. Er is rust thuis, Thomas kan klussen na zijn werk omdat ik alles opvang. Maar het voelt misschien of ik nu minder waarde toevoeg aan de maatschappij.”

Marja snuift. “Minder waarde aan de maatschappij. Heb je niet je hele leven gewerkt? Drie prachtige kinderen op de wereld gezet? Leer je je kinderen nu niet juist dat het niet alleen om geld draait, maar dat vrije tijd het nieuwe goud is?”

Nora glimlacht om de felheid waarmee Marja praat. “Hier raak je een teer punt, want inderdaad wil ik aan de kinderen ook het voorbeeld geven dat het niet alleen gaat om werk en geld. Dat heb ik in het verleden genoeg gedaan.”

“Ik vraag me soms af of ik niet ook last heb van mijn hormonen. Ik huil om elke zielige reclame, ben vaak doodmoe en kom soms amper de trap op of af omdat ik van die zere knieën heb.” Ze peutert aan een denkbeeldig korstje op haar hand. Bang dat ze zich teveel blootgeeft.

“Nu komen we ergens”, zegt Marja. Ik kan je drie boeken meegeven die gaan over de periode voor de overgang, maar uiteindelijk moet je er toch echt zelf doorheen. Momentje, ik help even een klant.” En terwijl Marja overeind komt uit haar stoel en de winkel doorloopt bedenkt Nora hoe fijn het is dat Marja zo lekker recht door zee is.

Als Marja de klant heeft geholpen schenkt ze twee kopjes thee in en gaat ze weer zitten.

“Weet je, ik ben een jaar of tien ouder dan jij. En ik weet hoe het voelt. Ik kan je alle boeken van de wereld gaan verkopen over de overgang en alles wat erbij hoort. Maar uiteindelijk ben je zelf degene die erdoorheen moet. Ik ken het gevoel dat je ineens geen controle meer over je lichaam lijkt te hebben. Je gelooft me misschien niet, maar dit gaat echt voorbij.”

Ze legt kort haar hand op Nora’s knie. “Je hoeft het niet altijd allemaal te weten. Je hoeft niet overal een antwoord op te hebben. Als ik het zo beluister hoor ik meerdere dingen.

Je geeft geen antwoord op mijn vraag of je bang bent voor de mening van een ander. Daarmee heb je het voor mij wel beantwoord. Maar, laat het eens los. Niemand is met jou bezig, mensen zijn veel te druk met zichzelf. Als er een vraag komt wat je voor werk doet, dan recht je je schouders en vertel je dat je samen met je man een mooie woonboerderij verbouwt. Eén minuut later is diegene het alweer vergeten.”

Nora knippert een traan weg. Het is fijn om met iemand te praten die haar is voorgegaan. Iemand die weet hoe het voelt. “Het is alleen al fijn dat ik dit kan delen. Ooit las ik de zin “wat jij denkt dat een ander denkt, denk je eigenlijk zelf”, dat is in mijn geval denk ik ook wel zo. Ik maak me te druk om wat een ander denkt, en die gammele knieën gaan misschien wel over als ik door de overgang heen ben.”

“Ik ben geen voorstander van Engelse spreekwoorden, maar in dit geval geldt echt. “The only way out is through”. Stop met dat gevecht met jezelf, laat het allemaal maar gewoon gebeuren. Dat is het beste advies dat ik je kan geven.”

Nora lacht en drinkt haar thee op. “Ik houd je veel te lang van je werk. Heb je in plaats van een zelfhulpboek niet een leuke roman voor me. Zo één waar ik me in kan verliezen?”

“Uiteraard, ik heb net de nieuwste van Soraya Lane binnen. Ken je die serie al? Het zijn totaal acht boeken. Lijkt een beetje op “De zeven zussen”. Als je je hier niet in kunt verliezen dan weet ik het niet meer”, zegt ze met een glimlach.

Nora leest snel de achterkant van het boek en legt het op de toonbank. “Hier heb ik echt zin in, dankjewel.” Ze rekent het boek af en loopt naar de winkeldeur.

“Oh Nora, zet thuis lekker de haard aan en ga er even voor zitten. Dat vergeten mensen nog wel eens. Ook jij mag gewoon even rustig zitten zonder schuldgevoel.”

Nora lacht, steekt haar hand op en trekt de winkeldeur achter zich dicht. Terwijl ze naar haar fiets loopt met de tulpen in haar ene hand en haar nieuwe boek veilig in haar tas kijkt ze even naar het dorpsplein. Wat een fijn gevoel om hier in Wilgenveld te mogen wonen.