Tegel voor tegel naar een nieuw begin

Nora staat neuriënd in de badkamer. Het lijkt wel of er een invasie van vogeltjes in de tuin is geland afgelopen week. Ze zingen onafgebroken, ze voelen dat het voorjaar weer in de lucht hangt en dat de dagen weer langer worden. Ze zet het raam op een kier. Frisse ochtendlucht stroomt naar binnen. Ergens kraait een haan en ze hoort de kippen scharrelen.

De verbouwing van het huisje van dochter Sophie loopt voorspoedig. Thomas is daar bijna dagelijks te vinden. Nora heeft zichzelf intussen een andere taak toebedeeld: de tuin.

Het blijft een gek gevoel. Dat meisje uit de grote stad, die vroeger nog geen kamerplant in leven kon houden, staat nu vrijwillig met tuinhandschoenen aan. Met een snoeischaar en een boek over tuinieren onder haar arm. Ze had nooit gedacht dat ze het leuk zou vinden. In eerste instantie deed ze het omdat Thomas simpelweg te druk was. Maar ergens onderweg is het veranderd.

Ze vindt het heerlijk. De geur van aarde. Het ritme van knippen en alles weer opruimen. Het zien van verschil. Het snoeien van de bomen, van de struiken en simpelweg het buiten zijn. Buiten bezig zijn geeft zoveel meer energie dan binnen blijven.

Alleen het oude, gedateerde zwembad. Dat moet eruit. Het ligt er al jaren, verhoogd, omringd door een rotstuin die ooit vast modern was. Nu ziet het eruit als een vergeten eiland in de tuin.

Nora ziet het helemaal voor zich, een moestuin moet het worden.

Bakken gevuld met sperziebonen, tomaten die warm worden in de zon, kropsla met dauwdruppels in de ochtend. Rode kool, pompoenen die traag groeien, rankende erwten. En daartussen bloemen. Veel bloemen. Zonnebloemen misschien. Of dahlia’s.

Rond het zwembad staan tientallen coniferen, die de tuin een gesloten karakter geven.

“Alleen al het weghalen van de bomen is een megaklus,” verzucht Thomas als ze samen bij het zwembad staan.“En wat dacht je van alle bestrating die eruit moet?" "Het zwembad dat opgevuld moet worden met grond.”

Hij kijkt nog eens om zich heen. Het zwembad ligt verhoogd,  maar dat is niet wat ze willen. Hij haalt zijn hand door zijn haar en overziet het werk. Nora ziet vooral mogelijkheden.

Na weken van wikken en wegen wordt er een bedrijf ingeschakeld. Zij verwijderen de coniferen en trekken de rotstuin gelijk met de rest van de tuin. Het grote werk.

Maar de bestrating, die halen ze er zelf uit. Al heeft ze besloten het zo veel mogelijk zelf te doen. Thomas heeft het druk genoeg en ze ziet het maar als een lekkere workout.

Nora trekt haar tuinbroek aan. Een warm vest erover. In de badkamer trekt ze een gek gezicht naar haar spiegelbeeld. “Wie ben jij?” mompelt ze zacht.

Niet langer het stadsmeisje met jurkjes en laarzen. Maar een vrouw met modder onder haar nagels en grote plannen met de tuin. Met haar schep en de kruiwagen loopt ze richting het zwembad. De zon staat nog laag, maar ze voelt zich opperbest.

Ze wrikt haar schep onder de eerste tegel. Even wiebelen. Nog een beetje kracht zetten.

Krak. De tegel wipt los, wat een heerlijk gevoel!

Het eerste uur werkt ze onvermoeibaar door. Tegels eruit. In de kruiwagen. Netjes opstapelen aan de zijkant van de tuin, in de hoop dat iemand ze wil ophalen. Het is zwaar werk, maar het voelt goed. Haar gedachten worden rustiger met elke tegel die verdwijnt.

Als ze even uitblaast en haar handschoenen uittrekt, hoort ze het klepperen van een ooievaar.

Daar zit hij. Groot en statig in het nest bij de buren. Precies zoals vorig jaar, toen ze het huis voor het eerst kwamen bekijken. Het was één van de dingen waardoor ze meteen verliefd werd. Het scharrelen van de kippen. De haan die kraaide. De vogels zongen. En dan die ooievaar, hoog boven alles, het voelde zo één met de natuur.

Ze weet nog hoe ze toen naar Thomas keek.“ Dit is het,” had ze gefluisterd.

Nu staat ze hier. Met bezwete haren, kapotte nagels en een halve stapel tegels achter zich. En ze voelt het weer, dit is de plek waar ze wil zijn.

Aan het einde van de middag is een flink stuk bestrating verdwenen. Thomas komt aangelopen vanuit Sophie’s huisje.

“Zo,” zegt hij, terwijl hij de stapel tegels bekijkt. “Je bent serieus.” Nora glimlacht. “Wacht maar tot je de moestuin ziet.” Hij lacht. Maar ze ziet ook dat hij het begint te geloven. “Denk je dat het lukt?” vraagt Thomas.

Nora kijkt om zich heen. Naar de plek waar straks tomaten groeien. Waar bloemen komen. Waar misschien ooit een houten bankje staat.

Ze haalt haar schouders op. “Het hoeft niet perfect,” zegt ze. “Als het maar van ons is.”

Ze lopen samen naar huis, tijd voor een kop thee. Hun schoenen onder het zand. Maar met de wetenschap dat de bomen over een paar weken weg zijn en de tuin er weer heel anders bij ligt.

De ooievaar kleppert nog één keer.

En ergens diep vanbinnen voelt Nora dat dit het begin is van weer een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk dat ze zelf schrijven, één waar ze al lang van hebben gedroomd.