Het dorp ontdekken

De weken volgen elkaar snel op. Er wordt gesloopt, gebouwd en geschilderd. Niet alleen in het huis van Nora en Thomas, maar ook in het huisje van hun dochter Femke die op hetzelfde terrein staat.

Thomas is weer aan het werk en klust na het werk en in de weekenden. Het plafond met balken dat Thomas zelf maakte wordt geschilderd en de bakstenen in de hal worden geschilderd. Een flinke klus, maar een hele dankbare. Na een ochtend op de steiger spoelt Nora haar kwasten uit en zegt tegen haar hond Holly “kom dame, we gaan naar het dorp.”

Wilgenveld ligt er rustig bij. De scholen zijn een paar weken geleden weer begonnen en een paar kinderen fietsen richting school. De oude kern van het dorp ligt in de wijk Lindenhof.

Nora loopt met Holly een stukje langs de weilanden voor ze het dorp in loopt. Voor de bakker staat een houten bankje waarop twee oudere heren de dag doornemen. In het midden van het dorpsplein staat een grote lindeboom, breed en beschermend, zijn bladeren ritselend in de wind.

Nora is vooral nieuwsgierig naar de boekhandel van Marja. Ze heeft Marja al één keer ontmoet, maar dit voelt als een echte kennismaking.  Ze is dol op boeken, je kunt je zo heerlijk verliezen in een goed verhaal.

Boekhandel de Appelbloesem ligt aan het dorpsplein tegenover de lindeboom, vlakbij de Muntsteeg. Het is een mooi, oud pand met een matgroene voordeur en een klein ruitje bovenin.Aan de gevel hangt een uithangbord met daarop een handgeschilderde appelbloesemtak. In de etalage liggen de nieuwste boeken, tussen de eerste herfstversieringen die Marja al heeft neergezet. Op de etalage staat in sierlijke letters geschreven “Boekhandel de Appelbloesem, verhalen, thee en meer..”

Nora glimlacht, dit klinkt een beetje magisch!  Ze stapt naar binnen terwijl er boven haar hoofd een klein belletje klingelt. “Ah daar is ze, mijn nieuwe buurvrouw van de woonboerderij”, roept Marja vanachter een stapel boeken. Ze draagt een donkerblauwe jurk en heeft een leesbril in haar grijze haar. “Kom verder, kom verder maar kijk uit voor de stapel boeken daar, die moet ik nog een keer opruimen.” 

Nora lacht en manoeuvreert zich tussen torens romans, ansichtkaarten, dozen met theezakjes en een rek vol notitieboekjes. Holly ploft neer in wat waarschijnlijk het enige vrije hoekje van de winkel is.

“Ik wilde eindelijk even hallo zeggen,” zegt Nora. “En misschien iets kopen dat niet met verbouwen te maken heeft.” “Goed plan,” zegt Marja. Ze trekt een boek uit de kast zonder ernaar te kijken. “Deze gaat over een vrouw die naar het platteland verhuist. Erg herkenbaar denk ik.” “Heb je hem gelezen?” vraagt Nora.

“Nee,” zegt Marja zonder schaamte. “Maar iedereen hier zegt dat-ie goed is.” Terwijl Nora door de boekhandel loopt, ziet ze dat dit geen gewone winkel is. In een hoek staat een fauteuil die eruit ziet alsof je er nóóit meer uit zou komen. Aan de muur hangen foto’s van Wilgenveld en omgeving.

“En?” vraagt Marja. “Hoe bevalt Wilgenveld tot nu toe?” “Het is rustig,” zegt Nora. “En anders. Maar het voelt goed, ik ben blij dat ik niet meer steeds het lawaai van auto’s en sirenes hoor.” Marja knikt. “Wilgenveld is een fijne plek om te wonen. Een plek waar het wel lijkt of iedereen rustig wordt. Het is fijn dat het huis van de oude familie Weerding weer tot leven komt.

Dan pakt ze een dun boekje en drukt het in Nora’s handen. “Deze krijg je van mij. Voor de dagen dat je de verbouwing even zat bent.” “Dat hoeft echt niet.”

“Jawel,” zegt Marja. “Sinds vorig jaar ben ik de ongekozen verbouwtherapeut van het dorp.”

Wanneer Nora weer buiten staat, ruikt ze de zoete, honingachtige geur van de lindeboom op het plein. Holly loopt vrolijk naast haar, en onder Nora’s arm liggen twee boeken die ze niet zocht, maar die precies blijken te passen bij dit nieuwe leven.

Voor het eerst voelt ze dat ze niet alleen woont in Wilgenveld, maar er ook echt onderdeel van begint te worden.