De geur van knoflookbrood

De geur van versgetrokken bouillon vult de keuken en de woonkamer. “Mam! Tomaten-groentesoep en maak je ook dat lekkere knoflookbrood?” Femke tuurt in de pan en roert de pollepel door de soep. “Hier had ik nou echt zin in!”

Nora knikt, ze heeft het ook gemist. De keuken is het hart van het huis, dat heeft ze de afgelopen maanden geleerd. In het oude huis kookte ze ook, maar vaak gejaagd, tussen alle afspraken door. Haar hoofd alweer bij het volgende op de to-do lijst. De afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van veel werken, etentjes buiten de deur, vaak sporten, weer een nieuwe opleiding. Eigenlijk van alles veel, behalve rust, dat was er niet zoveel.

“Aarde aan mam.” Femke knipt in haar vingers voor de ogen van Nora. “Oh sorry, ik ben zeker weer aan het dromen.” Nora kijkt Femke even aan. “Wat zei je nou precies?”

“Of je ook dat lekkere knoflookbrood maakt”, vraagt Femke. Nora wijst naar het aanrecht, waar de ciabatta, olijfolie, knoflook en peterselie al klaarstaan. “Daar had ik zelf ook zin in ja”, zegt ze met een knipoog. “En makkelijk om te maken, want de kerstboom versiert zichzelf niet.”

Femke is net als Nora gek op kerst en vroeg al dagen wanneer de boom nu eindelijk opgezet zou worden. Met de verbouwing van de keuken voelde Nora het niet, maar zodra de keuken af was heeft ze de dozen naar beneden gehaald. “Dit jaar geen kerstshows”, zegt ze resoluut. “We gaan voor het eerst in jaren eens kijken hoe ver we komen met wat we al hebben.”

Maar Femke hoort het al niet meer. Ze zit al in de dozen te speuren en haalt er de ene na de andere kerst herinnering uit.

“Zijn het niet dit soort herinneringen die het leven zo goed maken”, denkt ze als ze een klein dennenappeltje uit een doos pakt dat zilver is gespoten en een labeltje heeft waar Björn op staat, haar middelste kind. Ze ziet hem nog naar buiten stappen uit groep 1 met zijn gele Ernie muts en de dennenappel tussen zijn vuistjes. Ze legt het dennenappeltje terug.

Ze pakt een felgekleurde Disneybal. Van haar oudste dochter Tessa met wie ze talloze keren de Disney versie van Mickey’s Christmas Carol heeft gezien. Inmiddels is Tessa getrouwd, maar kijkt ze nog ieder jaar dezelfde film. Nadat de boom is versierd duikt Nora weer de keuken in om het knoflookbrood te maken.

Met de kerstmuziek op de achtergrond en het brood in de oven staart ze even naar buiten. Ze is zo blij met het huis en het weidse uitzicht, maar toch bekruipt haar soms een onrustig gevoel. Alsof ze altijd toch iets in de gaten moet houden. En alsof de rust iets is wat je zomaar weer kunt kwijtraken.

Soms is het niets concreets. Geen gedachte die ze kan vastpakken. Meer een lichte spanning in haar schouders, alsof ze altijd ergens op voorbereid moet zijn. Alsof ontspanning iets is dat er even is, maar ook zo weer weg kan zijn.

Ze kent dat gevoel al zolang ze zich kan herinneren. Het sluipt er in op momenten dat alles eigenlijk goed is. Alsof ze niet te lang moet leunen, niet te comfortabel moet worden. Dat waakzaamheid nu eenmaal hoort bij haar.

Misschien komt er een dag dat ze de tijd neemt om die onrust echt aan te kijken. Om te begrijpen waarom rust voor haar nooit vanzelfsprekend voelt.

Maar nu is ze in de keuken, de oven zoemt zachtjes, en er is kerstmuziek op de achtergrond. Ze staat hier, dat is genoeg.

Ze veegt haar handen af aan de theedoek en keert zich om naar het aanrecht. De geur van het knoflookbrood brengt haar terug naar het nu. Samen eten, kerstversiering in huis, wat meer valt er te wensen?