Voor nu is dit genoeg

Terwijl Nora met een kop thee in haar hand aan de tafel gaat zitten, snijdt Thomas een stuk van de kerststol. “Lekker hoor,” mompelt hij terwijl hij uitbundig poedersuiker over zijn stol strooit.

Nora kijkt er hoofdschuddend naar. Ze heeft nooit begrepen waarom je poedersuiker op je stol doet, en al helemaal niet in de hoeveelheid die Thomas gebruikt. “Er is nog genoeg in de koelkast voor dagen,” zegt ze. “Het nieuwe jaar mag dan begonnen zijn, maar zo voelt het nog niet.”

“Afvallen bewaar ik wel tot later,” zegt Thomas luchtig.

Nora legt haar hand op haar buik. Ze kan nog niet echt wennen aan deze nieuwe fase van haar lichaam. Ze raakt langzaam haar taille kwijt en er is inmiddels toch echt een zichtbaar buikje. Leuk, die overgang, denkt ze.

In het verleden sportte Nora veel. Een blessure maakte daar abrupt een einde aan. Wandelen met Holly en werken in de tuin zijn nu haar beweging, maar soms mist ze het lijf dat moeiteloos meewerkte, dat niet zo nadrukkelijk om aandacht vroeg.

Toch is dat niet waar haar gedachten steeds naar terugkeren. De eerste dagen van een nieuw jaar zetten haar altijd aan het denken. De kerstboom is weg en het huis voelt nog wat kaal. Ze heeft geen grote voornemens, geen lijstjes, maar wel de stille behoefte om te voelen waar ze staat.

Sinds de verhuizing is er veel veranderd. Ze besloot tijdelijk niet meer als zzp’er in financiële administratie aan de slag te gaan, om ruimte te houden voor de verbouwing en voor de rust in huis die ze zo hard nodig hadden.

“Soms maak ik me wat zorgen over mijn werk,” zegt ze tegen Thomas als hij tegenover haar gaat zitten. “We hebben afgesproken dat ik dit jaar weer een nieuwe opdracht ga zoeken, maar ik voel het nog niet. De verbouwing vraagt veel, en mijn lijf ook. En eerlijk gezegd… die rust nu, zonder haast, dat bevalt me heel goed.”

Thomas knikt. Hij zag dit gesprek al aankomen. “Ik snap wat je zegt. Voor mij voelt het hetzelfde. Tegelijk voel ik ook de onrust van de buffer die we aanspreken voor de verbouwing. Die vulden we vroeger gemakkelijker aan als jij een opdracht had. Maar de drukte mis ik ook niet en ik kan ook niet verbouwen én mee helpen in huis als jij weer een opdracht doet.

Nora staart naar buiten. De stilte van het buiten wonen voelt alsof het leven zo bedoeld is. Maar de financiële verantwoordelijkheid blijft aan haar trekken. Waar begint die en waar houdt hij op? Is het gemakzucht om niet te willen werken? Of is het juist een bewuste keuze die past bij deze nieuwe manier van leven?

Ze weet dat het antwoord niet zwart-wit is. Dat het geen kwestie is van willen of niet willen, van inzet of gemak. Sinds Thomas ziek werd, heeft tijd een andere lading gekregen. Het besef dat het leven zich niet laat plannen, maar dat het juist nu afspeelt, is dieper doorgedrongen dan haar lief is. Het maakt voorzichtiger.

Ze vraagt zich af waar verantwoordelijkheid begint en waar die ophoudt. Is zorgen voor rust in huis ook zorgen? Is aanwezig zijn, meebewegen met wat er nu nodig is, ook werken, maar dan onzichtbaar?

Ze voelt de neiging om zichzelf te verdedigen, terwijl niemand haar aanvalt. Alsof ze zich al bij voorbaat moet verantwoorden voor een keuze die ze nog niet eens heeft gemaakt.

“Misschien,” zegt Nora zacht, terwijl ze met haar duim langs de rand van haar mok gaat, “hoef ik niet nu al te weten hoe dit jaar eruitziet. Misschien is het simpelweg de tijd nog niet om te beslissen.”

Thomas kijkt haar even aan, denkt na.

“Dat denk ik ook. We hebben al vaker plannen aangepast omdat het leven iets anders vroeg.”

Ze knikt. “En als het later niet meer past,” zegt hij, “dan merken we dat vanzelf. Dan bewegen we weer mee.”

Nora ademt uit.

“Voor nu is dit genoeg.”

Thomas glimlacht.

“Voor nu is dit precies genoeg.”